Czym jest spółka partnerska? Jest to spółka utworzona przez partnerów w celu wykonywania wolnego zawodu, a zatem wszyscy partnerzy muszą mieć uprawnienia do wykonywania tegoż zawodu.

Spółka partnerska może zostać rozwiązana w przypadku jednej z pięciu sytuacji: gdy tak postanowią wszyscy partnerzy, gdy spółka upadnie, gdy zostanie rozwiązana orzeczeniem sądu, gdy wszyscy jej partnerzy utracą prawo do wykonywania wolnego zawodu oraz w przypadku, gdy zajdzie sytuacja przewidziana w umowie spółki. Zgodnie z kodeksem spółek handlowych sytuacje te mogą być różne – przykładowo straty finansowe na określonym poziomie.

Biorąc pod uwagę, iż w przypadku spółki partnerskiej obowiązują te same przepisy co przy spółce jawnej, rozwiązanie może nastąpić także w przypadku śmierci jednego z partnerów, ogłoszenia upadłości jednego z partnerów, wypowiedzenie umowy spółki przez partnera lub wierzyciela partnera. Nie są to jednak przyczyny bezwzględnie prowadzące do rozwiązania spółki – jeśli pozostali partnerzy wyrażą jednogłośnie chęć dalszego jej prowadzenia, nadal może ona funkcjonować.

Aby zacząć rozważania na temat zawarcia i rozwiązania umowy o elektroniczny instrument płatniczy warto najpierw przypomnieć jego definicję. Elektronicznym instrumentem płatniczym nazywamy każdy instrument płatniczy, który pozwala na wykonanie operacji za pomocą elektronicznych nośników informacji lub elektroniczną identyfikację posiadacza, która jest niezbędna do dokonania danej operacji. Jako przykład należy podać kartę płatniczą lub instrument pieniądza elektronicznego.

Umowę o elektroniczny instrument płatniczy, zawieraną pomiędzy wydawcą a posiadaczem należy sporządzić w formie pisemnej. Wyjątek stanowi umowa o instrument pieniądza elektronicznego na okaziciela. Każda umowa powinna składać się ze stałych elementów, które wymieniam poniżej:

1. strony umowy,
2. rodzaj elektronicznego instrumentu płatniczego i urządzeń, z których ma możliwość korzystać posiadacz
3. rodzaje operacji, których może dokonywać przy użyciu elektronicznego instrumentu płatniczego,
4. terminy wykonywania przez wydawcę zleceń posiadacza,
5. określenie ograniczeń w dokonywaniu operacji, jeżeli umowa je przewiduje,
6. terminy wykonywania przez posiadacza zobowiązań z tytułu operacji dokonanych przy użyciu elektronicznego instrumentu płatniczego oraz z tytułu należnych wydawcy opłat i prowizji lub spłaty należności,
7. rodzaj i wysokość opłat i prowizji oraz warunki ich zmian,
8. zasady rozliczeń z tytułu operacji w walutach obcych oraz wskazanie stosowanych kursów walut,
9. zasady obliczania odsetek,
10. zasady, tryb i terminy składania oraz rozpatrywania reklamacji,
11. okres, na jaki została zawarta umowa, i warunki jej przedłużania,
12. sposób, termin i ważne powody wypowiedzenia warunków umowy przez wydawcę,
13. sposób postępowania w przypadku utraty elektronicznego instrumentu płatniczego.

. W przypadku, gdy obsługa elektronicznego instrumentu płatniczego wymaga użycia podpisu posiadacza karty płatniczej, należy do umowy załączyć wzór podpisu posiadacza tego instrumentu płatniczego.

Odwołując się do jednego z warunków umowy, warto zaznaczyć, iż termin wypowiedzenia umowy jest dowolny, ale nie krótszy niż 1 miesiąc. Posiadacz może rozwiązać umowę w każdej chwili.

Wydawca może wypowiedzieć umowę tylko z ważnych powodów, które zostały określone w umowie. Warto na koniec dodać, iż:

• Roszczenia z tytułu umowy o elektroniczny instrument płatniczy przedawniają się z upływem 2 lat,
• Stosowane stawki oprocentowania oraz wysokość pobieranych opłat i prowizji powinny zostać ogłoszone w sposób ogólnie dostępny, w miejscu prowadzenia działalności przez wydawcę lub przy użyciu innych środków publicznego komunikowania, jest to obowiązek wydawcy elektronicznego instrumentu płatniczego,
• Posiadacz nie może zostać obciążony za operacje dokonane przy użyciu elektronicznego instrumentu płatniczego, których nie potwierdził.

Podstawa prawna:

• Ustawa z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych (Dz. U. 2002 r., Nr 169, poz. 1385 ze zmianami).

• Kodeks pracy z dnia 26 czerwca 1974 r. (tekst jednolity z dnia 23 grudnia 1997 r., Dz. U. 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zmianami) - w dalszej części porady - k. p.
• Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jednolity: Dz. U. 2005 r., Nr 31 poz. 267) - w dalszej części porady - ustawa o świadczeniach.

Według przepisu art. 41 k. p. nie można rozwiązać umowy o pracę z pracownikiem, którego nieobecność jest usprawiedliwiona. Istnieje jednak wyjątek, gdy jego nieobecność spowodowana chorobą jest dłuższa niż podany w przepisie art. 53 k. p. czas i kiedy istnieje możliwość rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia.

Powołując się na przepis art. 53 § 1 k. p pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia, jeśli spełnione są poniższe warunki:

1. nieobecność pracownika w pracy spowodowana chorobą:

• jest dłuższa niż 3 miesiące, a jego staż pracy u danego pracodawcy nie przekracza okresu 6 miesięcy
• jest dłuższa niż okres otrzymywania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące w przypadku gdy pracownik był zatrudniony w danej firmie przynajmniej 6 miesięcy lub przyczyną jego nieobecności jest wypadek przy pracy      lub chorobowa zawodowa

2. usprawiedliwiona nieobecność pracownika w pracy trwa dłużej niż 1 miesiąc i wynika z innych przyczyn niż przedstawione w pkt. 1

Przy założeniu, że pracownik zatrudniony był w jednym zakładzie pracy krócej niż 6 miesięcy, to pracodawca będzie mieć możliwość zwolnienia go po upływie 3 miesięcy od momentu wystąpienia u niego niezdolności do pracy. Jeśli zatrudnienie u danego pracodawcy przekracza okres 6 miesięcy, pracodawca ma prawo rozwiązać umowę o pracę w przypadku, gdy pobyt pracownika na zwolnieniu lekarskim trwa dłużej niż suma okresów otrzymywania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz przyjmowania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące.

Długość zatrudnienia nie ma znaczenia, gdy przyczyną niezdolności pracownika do pracy jest wypadek    przy pracy lub chorobowa zawodowa. Łączny okres otrzymywania wynagrodzenia i zasiłku podczas usprawiedliwionej nieobecności w pracy wynosi 182 dni. Wynagrodzenie wypłacane przez zakład pracy         z tytułu niezdolności do pracy nie może przekroczyć 33 dni w roku kalendarzowym (art. 93 k. p.), a pobieranie zasiłku chorobowego nie powinno być dłuższe niż 182 dni. Wyjątkiem jest niezdolność do pracy spowodowana gruźlicą, kiedy pracownik może pobierać zasiłek aż do 270 dni w roku kalendarzowym (art. 9 ust. 1 ustawy o świadczeniach).

Pracownikowi nie należy się zasiłek chorobowy, jeżeli podczas jego niezdolności do pracy nadal przysługuje mu prawo do wynagrodzenia. Ten okres zlicza się do okresu zasiłkowego (art. 12 ust. 1 ustawy o świadczeniach)

Pracodawca może rozwiązać stosunek do pracy z pracownikiem, który pracował w danym zakładzie pracy przynajmniej 6 miesięcy do momentu, gdy uległ niezdolności do pracy, po usprawiedliwionej nieobecności w pracy wynoszącej 182 dni. Jeśli pracownik będzie korzystał ze świadczenia rehabilitacyjnego, pracodawca będzie miał prawo zwolnić go dopiero po upływie kolejnych 3 miesięcy. Po tym czasie pracodawca może rozwiązać umowę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Umowa wygasa wtedy z dniem otrzymania przez pracownika oświadczenia o rozwiązaniu umowy.

Warto zauważyć, że przepis art. 53 § 1 k.p. traci swoje znaczenie, gdy po okresie nieobecności pracownika spowodowanej chorobą, wróci on do pracy. Zgodnie z przepisem art. 53 § 3 k.p. nie można rozwiązać umowy o pracę z pracownikiem, gdy zniknie przyczyna jego nieobecności. Mówiąc inaczej pracodawca w przypadku przedłużania się niezdolności do pracy pracownika, ma prawo go zwolnić bez wypowiedzenia na podstawie art. 53 § 1 k.p. tylko wtedy, gdy pozostaje on jeszcze niezdolny do pracy.

Nie powinno się także pomijać art. 53 § 5, w którym mowa o możliwości ponownego zatrudnienia pracownika, który wyrazi gotowość powrotu do pracy niezwłocznie po ustaniu przyczyn swojej nieobecności, nie później niż 6 miesięcy od rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia.

Umowę o prace można rozwiązać w następujący sposób:

1. na mocy porozumienia stron (pracownika i pracodawcy

2. przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia

3. przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia

4. z upływem czasu, na który została zawarta

5. z dniem ukończenia pracy, dla wykonania której została zawarta

Kiedy można rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia?

Rozwiązanie umowy o prace przez pracodawcę bez wypowiedzenia może być spowodowane winą pracownika (zwolnienie dyscyplinarne) lub z przyczyn niezależnych od pracownika.

Z winy pracownika może to nastąpić jedynie w razie:

1. naruszenie przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych

2. popełnienia przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku,

3. jeżeli przestępstwo to jest oczywiste bądź zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem,

4. zawinionej przez pracownika utraty uprawnień koniecznych od wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku

Pracodawca nie później niż po upływie 1 miesiąca od dnia uzyskania takiej wiadomości musi rozwiązać umowę.

Pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia, bez winy pracownika w przypadku, gdy:

• pracownik jest niezdolny do pracy z powodu choroby i niezdolność ta trwa dłużej niż 3 miesiące

• jeżeli usprawiedliwiona nieobecność pracownika w pracy z innych przyczyn niż choroba trwa dłużej niż 1 miesiąc

Pracownik także ma prawo rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, gdy:

• zostało wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające, że wykonywana praca ma szkodliwy wpływ na zdrowie pracownika, a pracodawca nie przeniósł pracownika, w terminie wskazanym w orzeczeniu, od innej pracy, odpowiedniej ze względu na stan jego zdrowia i kwalifikacje zawodowe

• pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika

Oświadczenie pracownika o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia musi mieć formę pisemną z wskazaną przyczyną, która uzasadnia rozwiązanie umowy.

Jakie są terminy wypowiedzenia umowy o pracę?

Zarówno pracodawca jak i pracownik mogą rozwiązać za wypowiedzeniem umowę o pracę zawartą na:

Okres próbny - czas wypowiedzenia takiej umowy wynosi:

• 3 dni robocze, jeżeli okres próbny nie przekracza 2 tygodni

• 1 tydzień, jeżeli okres próbny jest dłuższy niż 2 tygodnie

• 2 tygodnie, jeżeli okres próbny wynosi 3 miesiące

Czas określony - jeżeli umowa zawarta jest na okres dłuższy niż 6 miesięcy, a ponadto przy zawieraniu umowy strony przewidziały dopuszczalność jej wcześniejszego rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem.

Czas nieokreślony - okres wypowiedzenia uzależniony jest od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy i wynosi:

• 2 tygodnie - jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy,

• 1 miesiąc - jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy,

• 3 miesiące - jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata.

Na zastępstwo - 3 dni robocze.

W okresie wypowiedzenia umowy o pracę pracownikowi przysługuje zwolnienie na poszukiwanie pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Zwolnienie to wynosi:

• 2 dni robocze - w okresie wypowiedzenia nie przekraczającego 1 miesiąca,

• 3 dni robocze - w okresie trzymiesięcznego wypowiedzenia.

Zwolnienie na poszukiwanie pracy przysługuje pracownikowi jeżeli to pracodawca wypowiedział umowę o pracę.

Oświadczenie o wypowiedzeniu lub rozwiązaniu umowy o pracę przez pracodawcę lub pracownika zawsze należy składać na piśmie. Przy czym pracodawca ma obowiązek zawarcia informacji o przyczynie uzasadniającej wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy, musi również zawrzeć pouczenie o przysługującym pracownikowi prawie dowołania do sądu. Odwołanie wnosi się do sądu rejonowego - sądu pracy w terminie:

• 14 dni od dnia doręczenia pisma zawierającego oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia pracownikowi,

• 7 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego umowę o pracę.

Podstawa prawna:

• Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (tekst jednolity: Dz.U. 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.).

Kiedy stosunek prawny dzieła wygasa?

Stosunek prawny dzieła wygasa w przypadku, gdy:

1. zamawiający odebrał dzieło

2. nastąpiło jednostronne odstąpienie od umowy z określonych przyczyn

3. nastąpiło umowne rozwiązanie umowy

Ponadto umowa o dzieło, którego wykonanie zależy od osobistych przedmiotów przyjmujących zamówienie, rozwiązuje się wskutek jego śmierci bądź niezdolności do pracy. Rozwiązanie umowy powoduje zwrot materiałów dostarczonych przez zamawiającego w takim stanie, w jakim się w tym momencie znajdują. W takiej sytuacji inna osoba może dokończyć dzieło częściowo już wykonane. Zleceniodawca powinien również zapłacić część wynagrodzenia odpowiadającą stopniowi zaawansowania dzieła. W przypadku, gdy materiały były własnością wykonawcy, a dzieło częściowo wykonane przedstawia ze względu na zamierzony cel umowy wartość dla zamawiającego, przyjmujący zamówienie lub jego spadkobierca może żądać, ażeby zamawiający odebrał materiał w stanie, w jakim się znajduje, za zapłatą jego wartości oraz odpowiedniej części wynagrodzenia.

Odebranie dzieła przez zamawiającego

Zamawiający obowiązany jest odebrać dzieło, które przyjmujący zamówienie wydaje mu zgodnie ze swym zobowiązaniem. Obowiązek odebrania dzieła jest uwarunkowany jednoczesnym jego oddaniem przez przyjmującego zamówienie. Dzieło musi być ukończone i spełniać wcześniej ustalone wymagania. Jeżeli okaże się, że dzieło zaoferowane do oddania jest niekompletne, nie odpowiada ustalonym cechom bądź wykazuje inne wady, wtedy zamawiający nie ma obowiązku jego odbioru. Dopuszcza się on zwłoki jedynie tylko wtedy, gdy uchyla się od przyjęcia dzieła wykonanego zgodnie z umową. W takim przypadku przechodzi na niego ryzyko zniszczenia lub uszkodzenia.

Sam charakter czynności oddania dzieła zależy od przedmiotu dzieła. Wydanie i odbiór wykonanego przedmiotu są takie same, jak przy sprzedaży. Przy innych zaś dziełach stanowią je same oświadczenia stron.

Kiedy roszczenia wynikające z umowy o dzieło się przedawniają?

Roszczenia, które wynikają z umowy o dzieło przedawniają się z upływem dwóch lat od dnia oddania dzieła, jeżeli zaś dzieło nie zostało oddane - od dnia, w którym zgodnie z treścią umowy miało być oddane.

Jednak roszczenia z tytułu rękojmi za wady dzieła wygasają po upływie terminów zawitych określonych w przepisach o rękojmi przy sprzedaży

Podstawa prawna:

• Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. 1964 r., Nr 16, poz. 93, ze zm.)

Do najmu lokali mieszkalnych stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego oraz ustawę o mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego, zwaną dalej ustawą. Stosuje się ją jedynie do lokali zaspakajających potrzeby mieszkaniowe oraz lokali będących pracowniami służącymi do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki. W rozumieniu ustawy ?lokalem” nie jest pomieszczenie do krótkotrwałego pobytu osób, takie jak burs, pensjonaty, hotele lub w inne budynki służące do celów turystycznych lub wypoczynkowych (art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy).

Wypowiedzenie przez najemcę

Najem zawarty na czas nieoznaczony strony mogą wypowiedzieć najem lokalu zawarty na czas nieoznaczony z zachowaniem terminów umownych, a w ich braku z zachowaniem terminów ustawowych, tj:

• 1 miesiąc - gdy czynsz jest płatny miesięcznie, naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego,

• na 3 dni naprzód - gdy czynsz jest płatny w krótszych odstępach czasu,

• na 1 dzień naprzód - gdy najem jest dzienny.

Najem zawarty na czas oznaczony

Najem kończy się z dniem określonym w umowie, lecz strony mogą ustalić w umowie możliwość wcześniejszego wypowiedzenia najmu z określonych powodów.

Wypowiedzenie ze skutkiem natychmiastowym

Najemca ma możliwość wypowiedzieć najem bez zachowania terminu wypowiedzenia ze względu na wady najętego lokalu.

Wypowiedzenie przez wynajmującego

Właściciel ma prawo wypowiedzieć umowę nie później niż miesiąc naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego, jeżeli najemca:

• pomimo pisemny uwag właściciela wciąż używa lokalu w sposób sprzeczny z umową lub niezgodnie z jego przeznaczeniem, zaniedbuje obowiązki dopuszczając do powstawania szkód, niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego użytku mieszkańców lub wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali,

• zwleka z zapłata czynszu lub innymi opłatami za używanie lokalu co najmniej 3 pełne okresy płatności, pomimo pisemnych uprzedzeń o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczenia mu dodatkowego, miesięcznego terminu do zapłaty zaległych oraz bieżących zaległości,

• wynajął, podnajął albo oddał do bezpłatnego używania lokal lub jego część bez wymaganej, pisemnej zgody właściciela,

• używa lokalu, który wymaga opróżnienia w związku z koniecznością rozbiórki lub remontu budynku (art. 11 ust. 2 ustawy).

Wypowiedzenie należy składać na piśmie określając jego przyczyny, pod rygorem nieważności.

Właściciel lokalu, w którym czynsz jest niższy 3% wartości odtworzeniowej lokalu w skali roku, może wypowiedzieć stosunek najmu:

• z zachowaniem 6-miesięcznego terminu wypowiedzenia, z powodu nie zamieszkiwania najemcy przez okres dłuższy niż 12 miesięcy,

• zachowaniem miesięcznego terminu wypowiedzenia, na koniec miesiąca kalendarzowego, w przypadku gdy osoba, której przysługuje tytuł prawny do innego lokalu położonego w tej samej miejscowości, a lokator może używać tego lokalu, jeżeli spełnia warunki przewidziane dla lokalu zamiennego.

Właściciel może także, nie później niż pół roku naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, wypowiedzieć umowę jeżeli planuje zamieszkać w należącym do niego lokalu - w przypadku gdy lokatorowi nie przysługuje tytuł do lokalu, w którym może zamieszkać w warunkach takich, jakby otrzymał lokal zamienny, lub jeżeli właściciel dostarczy mu lokal zamienny.

Wysokość czynszu oraz opłat w lokalu zamiennym, wyłączając opłaty niezależne od właściciela, musi uwzględniać stosunek powierzchni oraz wyposażenia lokalu zamiennego do lokalu zwalnianego. W przypadku gdy właściciel ma zamiar zamieszkać w należącym do niego lokalu, a nie dostarcza najemcy lokalu zamiennego i lokatorowi nie przysługuje prawo do lokalu zamiennego, właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny nie później niż na 3 lata naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego.Jeżeli jednak właściciel nie zamieszkał w swoim lokalu lub zaprzestał w nim zamieszkać przed upływem pół roku od ustania wypowiedzianego stosunku prawnego, lokator jest uprawniony, według swojego wyboru, bądź do powrotu do lokalu na dotychczasowych warunkach bądź do żądania od właściciela zapłaty różnicy czynszu i w opłatach, które płaci obecnie, w stosunku do tych, które płacił w ramach wypowiedzianego stosunku prawnego za okres jednego roku.Właściciel ponosi koszty przeprowadzki lokatora, jest on również zobowiązany do zapłaty lokatorowi kary ustawowej w wysokości 15% wartości odtworzeniowej lokalu. Regulacja ta nie ma jednak zastosowania w przypadku, gdy w lokalu właściciela ma zamieszkać jego pełnoletni zstępni, wstępni bądź osoba, wobec której właściciel ma obowiązek alimentacyjny.

Właściciel może również wytoczyć powództwo o rozwiązanie stosunku prawnego i nakazanie przez sąd opróżnienia lokalu, w przypadku gdy strony nie osiągnęły porozumienia co do warunków oraz terminu rozwiązania tego stosunku (art. 11 ust. 10 ustawy).

Podstawa prawna:

• Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. 1964 r., Nr 16, poz. 93, ze zmianami);

• Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. 2005 r., Nr 31, poz. 266, ze zmianami)